bjorninuganda.reismee.nl

Week 3 Uganda

Hallo mensen!

Hij is wat vertraagd, maar ik doe toch maar eens een poging.

We zijn gestart met het wondzorgproject!!! Wat een fantastische ervaring. Spijtig, maar ook super dat het druk is. We behandelen kinderen met wonden. Alle soorten en maten kom je tegen. Wat me wel verbaasde is dat het een soort privilege is dat ze bij ons mogen zitten voor een behandeling. Het komt regelmatig voor dat ze met een stok (of iets dergelijks) opzettelijk verwondingen toebrengen om toch bij ons op de stoel te mogen zitten. Ook schrammetjes en kleinigheden gaan door.

Er zijn echter ook ethische dilemma's zo kregen we afgelopen week een case binnen. Jongentje niks schat nog geen 5 jaar oud. Per ongeluk op het hoofdgelagen met een landbouwmes. Bloedend gapend gat in zijn hoofd. Infuus geprikt voor verdoving. Hij gaf geen kick, klein commando'tje dacht ik bij mezelf. Overgedragen aan de behandelend arts om er later achter te komen dat de ouders geen geld hadden voor de behandeling. Kosten? 12 euro. Gevolg ervan is dat er complicaties als ontstekingen kunne ontstaan. Dit kan zich manifesteren in meningitis. Of een gebroken arm van een kind. Geen geld voor behandeling dan maar een spalk van karton. Dan ga je echt nadenken bij jezelf had ik dan toch? Maar je kan nou eenmaal niet iedereen helpen. Als je dan weer even zit ga je weer nadenken. Wat hebben we het dan toch goed in Nederland met ons systeem. En wat klagen we toch hard haha. Betrap mijzelf er ook elke keer weer op.

Verder is het optimaal genieten met af een toe een bbq. Koude biertjes is maar een wilde fantasie. Maar lauw kan er mee door! Het is niet anders. Je zou ook maar je telefoon laten vallen. Zit je dan mid Afrika iPhone 6 in stukken. Op naar Kampala om het vervolgens in een dubieus chinees winkeltje te laten repareren. 

Groetjes uit Nkokonjeru!




Week 2 Uganda

Hallo iedereen,


Week 2 in Nkokonjeru Uganda is rustig verlopen. Er was grotendeels stroom aanwezig gedurende de periode. Ik begin steeds meer mijn draai te vinden binnen het ziekenhuis. Echter blijf ik mij nog steeds verbazen over de werkwijze binnen het ziekenhuis. Communicatie met collega's, helemaal van de oude garde, blijft een kunst. Maar al gaande weg zal zich dat wel wijzen.

Ook kom je steeds meer in contact met de organisaties die al betrokken zijn bij het dorp. De locals zijn erg vriendelijk en willen overal bij helpen. Zo hebben we een bbq gemaakt waar ter plekke op de lokale markt een rooster voor ons gevlochten werd. Een bbq gaat natuurlijk niet zonder vlees. Via john (onze guide) wisten we verse kip te bemachtigen. Vers is dan ook echt vers deze kwam al spartelend met de bodaboda driver bezorgd op de compound. John slachtte vervolgens met mij het geheel. Bijzondere ervaring voor mijzelf en de anderen haha.   Maar eerlijk is eerlijk ik heb zelden zo'n lekkere kip gegeten.

Op een bijzondere morgen werden we wakker om erachter te komen dat overal termieten waren uitgevlogen. Ik vermoed dat het iets te maken heeft gehad met het begin van het regenseizoen en het paren van termieten. Maar ze waren overal in huis, buitenshuis duizenden termieten! Die ochtend op de markt zagen we dat de locals ze verkopen als snack.

Afgelopen weekend zijn we met zijn allen naar Jinja geweest. We moesten hiervoor 2,5 a 3 uur rijden over onverharde wegen door dichtbegroeide gebieden. Een behoorlijk heftige rit als je het mij vraagt. Maar erg gaaf om meegemaakt te hebben.

Eenmaal aangekomen in Jinja, een vrij ontwikkelde stad aan de rand van lake victoria. Hier kwamen we al snel in contact met de zakenlui van de touristen branche. Voornamelijk rijke lui uit india. Zij hebben de meeste bedrijvigheid in handen in deze steden. Een nog al tegenstrijdig beeld met het dorp waar wij wonen. Tijdens het ondernemen van activiteiten zoals bungee jumpen zagen we dat er voor ons muzungu's een andere prijs bestond dan voor de locals. Wij betaalden 4x zoveel dan de locals.  Tot grote ergernis, want we zijn hier gekomen om de lokale bevolking te ondersteunen. Het is mij nog niet duidelijk waarom het zo is maar het is nou eenmaal zo.

In Jinja zagen we overal Nederlanders en Engelsen erg fijn om weer andere muzungu's tegen te komen. We konden even bijtanken met westers eten vooral pizza en een gegrild stuk vlees gingen er wel in. We hebben even kort kennis gemaakt met een nachtleven om vervolgens terug te keren naar de guesthouse waar we verbleven.

De dag erna op zondag even boodschappen gedaan. Auto volgepakt om weer terug te keren naar Nkokonjeru. 

Kortom een niet te drukke week met vele indrukken.

Groetjes uit Nkokonjeru.

Week 1 Uganda

Hallo mensen!

Na een dynamische week met weinig stroom besluit ik dan toch om een verhaal te schrijven op mijn blog.

Dinsdag kwamen we aan op het vliegveld in Entebbe. Na een ass-killing flight van 12uur (met tussenposen) stonden we er dan eindelijk. We werden opgehaald door een kennis en de bagage werd door een walker in een oud busje van Chinese makelij gedropt. Na een rit van  anderhalf uur over de diep rode wegen met even diepe gaten kwamen we aan in Mukono. Hier zouden we 5 uur rusten. 

Ik werd wakker met het ochtendgebed van de lokale moskee in de verte. Een vrij onbekend geluid voor een westerse stadjer. Vervolgens haalden we de benodigdheden uit de stad. Na eeuwig prutsen met een simkaart lukte het dan eindelijk om op het fantastische 3G netwerk de eerste aapjes te sturen. Ik probeerde te beseffen waar ik was beland het was nog al een shock. 3uur later konden we op doorreis naar Nkokonjeru. Een klein dorpje in het Buikwe district van Uganda

Van de 5dagen hier in Nkokonjeru hebben we misschien 1volle dag stroom gehad. We hebben de omgeving even verkend wat prachtige plaatjes opleverde. De locals zijn erg aardig en zijn overal voor in. Waar je ook gaat roepen kinderen mozungu! mozungu! Wat wit persoon betekent. Kids gaan om je heen staan roepen van alles, waar ik niks van versta natuurlijk. Kinderen voelen aan je blanke huid vol verwondering en verbazing en baardgroei dat vinden ze helemaal bizar. 

De omgeving is wat je verwacht van een mid-afrikaans land. De geluiden overigens ook. Slapen ga je met jungle geluiden en af toe een 100cc 1 cilinder motorfiets die rustig voorbij bromt. De zogenaamde BodaBoda deze zie je overal maar dan bedoel ik ook OVERAL. 

Dicht begroeide vegetatie en diep rode wegen, waar af  en toe een koe voorbijloopt. De infrastructuur net genoeg om van te bestaan. Ik vermoed dat chinezen de wegen aanleggen evenals internet en dat soort voorzieningen. Verder is er bij ons op de compound gewoon stromend water (met een wat wazige geur) en een koude douche. Prima te doen dus! 

Ik heb zelf 1 dag meegelopen in het ziekenhuis. Woorden schieten te kort om te omschrijven hoe het er aan toe gaat. De verdeling tussen onze moderne westerse maatschappij en hier is ongelooflijk. Zij die het kunnen veroorloven krijgen de medische zorg. Kan dat niet dan blijf je in het ziekenhuis totdat je kan betalen. Materialen zijn schaars en behandel methoden verschillen wel degelijk met de onze. Ook zij zijn afhankelijk van elektriciteit. Zo kregen we een heupdislocatie binnen (uit de kom) en konden we hem niet helpen. Geen stroom dus ook geen radiologie.

Het is nu Zondag, 27 graden rustig en zonnig Tot volgende week! 


Ps foto's staan op Facebook en insta ik ben er nog niet achter hoe het invoegen werkt.




Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Zoals de meesten van jullie weten, vertrek ik binnenkort naar Oeganda. Voor degene die het leuk vindt om mij te volgen tijdens mijn avontuur houd ik deze reislog zoveel mogelijk bij. Mits de situatie het toelaat in verband met schaarse toegang tot internet en stroom.

Ik zie jullie graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Bjorn

  • «
  • »

Deze reis is mede mogelijk gemaakt door:

Travel4Change